Teksty te są nieobecne w wielu starożytnych rękopisach.

Brak wiersza Łk 23,17, w czym jest zgodny z Bodmerem XIV–XV, A, B, L, 070, 892. Wiersz jest traktowany przez krytyków tekstu jako późniejsza glossa dodana w oparciu o Mt 27,15 i Mk 15,6.

W J 1,28 stosuje βηθαβαρα (Betabara) zamiast βηθανια (Betania), w J 5,2 βηθσαιδα (Betsaida) zamiast βηθεσδα (Betezda) albo βηθζαθα (Betdzata).

Historia Datowanie oraz miejsce pochodzenia thumb|Stefano Borgia, pierwszy znany właściciel rękopisu. Antonio Agostino di Giorgio, pierwszy wydawca tekstu, datował kodeks na IV wiek. Scholz datował na V wiek, jak również Tischendorf. Tischendorf do takiego wniosku doszedł po analizie tekstu koptyjskiego, który porównał z koptyjskim palimpsestem zawierającym tekst 1 Krl 8,58-9,1 i który on sam datował na wiek VWilliam Wright oraz E. Maunde Thompson byli jednak zdania, że ów palimpsest powstał później. (Scrivener, A Plain Introduction..., London 1894, t. I, s. 147.).. Kenyon, Gregory (uczeń Tischendorfa) oraz Aland datowali na V wiek. Amélineau datował fragmenty przechowywane w Paryżu na wieki VIII-X (każdy inaczej). Pasquale Orsini oraz Balestri datowali na VI wiek.