Analiza Porządek kompozycji obrazu oparty jest na kilku nieforemnych trójkątach, których boki podstaw można zarysować wzdłuż górnej i dolnej krawędzi dzieła. O takim układzie czynnikiem decydującym są kolory. Dolny trójkąt wyznacza grupa postaci w ciemnych walorowo szatach, którego wierzchołek stanowi postać Św. Jana Ewangelisty. Górny trójkąt tworzą jasne kolory ciał Chrystusa i łotrów, oraz Maryja. Różnica wysokości krzyży podkreśla taki układ kompozycji. O ile idealizowane twarze postaci cechuje podobny zarys, to w sposób bardzo wysublimowany Mistrz Opłakiwania podchodzi do szczegółów, na przykład to zjawisko można dostrzec w stroju Nikodema, z bogatym złocistym ornamentem, plastycznie drapowanych fałdach czapki, czy też laserunkowo malowanym perizonium Chrystusa. Roślinność, która została oddana drobiazgowo, zarówno na ziemi, jak w reliefie tła, świadczy o osiągnięciu realizmu przez artystę. Świadczy to również o dobrej znajomości techniki, oraz świadomym balansowaniu pomiędzy realizmem a idealizmem, które podyktowane było założeniami treściowymi, chodziło tu bynajmniej nie o wyeksponowanie dramatyzmu sceny, a o zmuszenie odbiorcy do kontemplacji i włączenia się w scenę.