Związek Ewangelicznych Chrześcijan – polska chrześcijańska wspólnota o charakterze ewangelikalnym, powstała w wyniku dziewiętnastowiecznego ruchu przebudzeniowego w Rosji skupionego wokół Iwana Prochanowa.
Historia Zaistnienie Związku na ziemiach polskich wiąże się z przenikaniem do kraju idei ruchu ewangelicznych chrześcijan w Rosji, głoszącego konieczność powrotu do nauki apostolskiej pierwszego wieku, zapisanej w Nowym Testamencie.
W 1908 roku zaczęto organizować pierwsze nabożeństwa ewangelicznych chrześcijan na ziemiach polskich, a w 1909 roku powstał w Kowlu pierwszy zbór. W 1923 Związek Ewangelicznych Chrześcijan połączył się ze Związkiem Zborów Słowiańskich Baptystów i utworzył wspólny Związek Słowiańskich Zborów Ewangelicznych Chrześcijan i Baptystów. Podmiot ten uzyskał legalizację w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, co nie było jednak tożsame z uznaniem prawnym. Baptyści opuścili wkrótce tę wspólnotę. Mimo to ewangeliczni chrześcijanie prowadzili ożywioną działalność ewangelizacyjną wśród młodzieży, służbę muzyczną, charytatywną i wydawniczą. W okresie międzywojennym Związek liczył 131 zborów, 1223 placówki i stacje misyjne, 18,5 tysiąca członków (27 tysięcy włączając dzieci), 112 chórów, 2 sierocińce i 1 szkołę biblijną. Jego przywódcą był m.in.