ks. Henryk Antoni Szuman i 67 towarzyszy – słudzy Boży procesu beatyfikacyjnego drugiej grupy polskich męczenników z okresu II wojny światowej, grupa ofiar nienawiści do wiary (łac. in odium fidei) – duchownych Kościoła katolickiego i wiernych świeckich.
Historia W czasach funkcjonowania systemów totalitarnych (m.in. komunizmu w ZSRR, Chinach, Kambodży czy narodowego socjalizmu w III Rzeszy) losy ludzi oddających życie w imię najwyższych wartości, aż do męczeńskiej śmierć broniący wyznawanej wiary, w Kościele katolickim analizuje się, a będących podmiotem kultu, którzy są wzorem dla wiernych beatyfikuje i kanonizuje.
Z szacowanych dwóch tysięcy ośmiuset duchownych ofiar planowo realizowanej eksterminacji duchowieństwa, konieczny warunek „sławy męczeństwa”, rozumiany jako początkujące i podtrzymujące kult uznanie przez wiernych dla świętości życia i męczeństwa sługi Bożego, spełniają włączeni do rozpoczętych na początku lat 90 starań o wszczęcie procesu beatyfikacyjnego męczenników za wiarę z okresu II wojny światowej.
Do siedemnastu ofiar niemieckiego terroru pochodzących z diecezji pelplińskiej (z obszaru dawnej diecezji chełmińskiej), decyzją Konferencji Episkopatu Polski wydaną 15 marca 2001 roku na 301 zebraniu plenarnym dołączono sto pięć osób zamordowanych na terenach diecezji Polski, Niemiec, Austrii i