thumb|Węgierski Okręg Autonomiczny w granicach z lat 1952-60 na mapie Rumunii thumb|Zmiany granic Węgierskiego Okręgu Autonomicznego (1952-60 i 1960-68) Węgierski Okręg Autonomiczny (rum. Regiunea Autonomă Maghiară, węg. Magyar Autonóm Tartomány) – autonomiczny okręg we wschodniej części Siedmiogrodu, istniejący w Rumunii w latach 1952–1968, obejmujący terytoria zamieszkane w sposób zwarty przez węgierskojęzycznych Szeklerów.
Historia Okręg został powołany na mocy konstytucji Rumuńskiej Republiki Ludowej z 1952. W praktyce nie posiadał on szczególnej autonomii, wyróżniającej go na tle innych jednostek administracyjnych Rumunii. Naczelnym organem samorządowym była Rada Okręgu, nie miała ona jednak poważniejszych uprawnień. Istotnymi wyróżnikiem było ustanowienie języka węgierskiego jako języka urzędowego, równorzędnego wobec języka rumuńskiego (efektem były m.in. dwujęzyczne oznakowanie miejscowości itp.), a także spora ilość Węgrów wśród urzędników.