Wydaje się, że najwięcej wpływu wywarł na dzieci Rzymu. Gdy zjawiał się na ulicy zakonnik z workiem, zaraz otaczała go gromada dzieci pociągnięta prostotą i radosnym usposobieniem „Brata Deogratias”. Korzystając z okazji, br. Feliks uczył je katechizmu, własnych modlitw i piosenek, które prosto i jasno ukazywały piękno cnoty i brzydotę grzechu.

Często też cudownie przywracał dzieciom zdrowie. Gdy przyniesiono do niego ciężko chore dziecko, Feliks wziął olej z lampki płonącej przed tabernakulum i namaścił nim jego czoło. Dziecko powróciło do zdrowia, a szczęście – do jego rodziców. Na pamiątkę tamtego cudu w kościołach OO. Kapucynów święci się olej nazywany „olejem św. Feliksa” i namaszcza się nim zarówno dzieci, jak wszystkich, którzy pragną z wiarą go przyjąć.

Nigdy nie przeniesiono br. Feliksa z Rzymu do innego klasztoru. Pełnił urząd kwestarza przez ponad 40 lat (od 1547 do 1587 roku), aż do swej śmierci.

Wędrując po Rzymie spotykał się z wielkimi świętymi. Jego znajomymi byli m.in.: św. Franciszek Borgiasz, św. Pius V, św. Karol Boromeusz, bp (1538-1584), św. Alojzy Gonzaga (1569-1591), św. Kamil de Lellis (1550-1614). Szczególna przyjaźń łączyła go ze św. Filipem Nereuszem (1515-1595).