W 1922 r. był jednym z założyciel Transport and General Workers Union (TGWU), który rychło stał się największym związkiem zawodowym w Wielkiej Brytanii. Bevin został sekretarzem związku (do 1940 r.)Oxford. Ilustrowana encyklopedia uniwersalna. Historia świata od 1800 roku do współczesności, red. H. Judge, Warszawa 1998, s. 39.. W 1937 r. został prezydentem Kongresu Związków Zawodowych. Mimo związków z Partią Pracy, Bevin był przeciwnikiem Ramsaya MacDonalda, a w latach 30. popierał działania zdominowanego przez konserwatystów rządu narodowego. Później popierał lidera laburzystów, Clementa Attleego.

W latach 30. XX wieku, gdy Partia Pracy była rozbita i osłabiona, Bevin współpracował ze zdominowanym przez konserwatystów rządem narodowym w kwestiach praktycznych, w tym okresie coraz mocniej angażował się jednak w sprawy polityki zagranicznej. Był zdecydowanym przeciwnikiem faszyzmu oraz brytyjskiej polityki appeasementu wobec państw Osi. W 1935, argumentując, że faszystowskie Włochy powinny zostać ukarane sankcjami za niedawną inwazję na Abisynię, ostro zaatakował pacyfistów w Partii Pracy, oskarżając na partyjnej konferencji jej przywódcę, George’a Lansbury’ego, o „wystawianie swego sumienia na sprzedaż” i o to, że prosi innych, by mu powiedziano, co z nim ma począć.