W drugim rządzie MacDonalda, Dalton był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W rządzie wojennym Churchilla objął w 1940 r. tekę ministra wojny ekonomicznej. Na tym stanowisku nadzorował działalność Kierownictwa Operacji Specjalnych, był również członkiem komitetu wykonawczego Kierownictwa Wojny Politycznej. W 1942 r. Dalton został przeniesiony na stanowisko przewodniczącego Zarządu Handlu. Stanowisko to utracił po opuszczeniu przez Partię Pracy koalicji wojennej w maju 1945 r.
Po zwycięstwie laburzystów w wyborach powszechnych 1945 r. Dalton otrzymał stanowisko kanclerza skarbu. W 1946 r. doprowadził do nacjonalizacji Banku Anglii. W 1947 r. został zmuszony do podania się do dymisji, kiedy okazało się, że ujawnił prasie założenia dopiero co wydrukowanego projektu budżetu państwa. W 1948 r. stanął przed trybunałem Lynsekeya, badającym sprawę korupcji wśród ministrów i urzędników służby cywilnej. Został jednak oczyszczony z zarzutów. W tym samym roku powrócił do gabinetu jako Kanclerz Księstwa Lancaster. W 1950 r. otrzymał stanowisko ministra samorządu lokalnego i planowania. Pozostał na tym stanowisku do wyborczej porażki Partii Pracy w 1951 r.
W Izbie Gmin zasiadał do 1959 r. Rok później został kreowany parem dożywotnim jako baron Dalton i zasiadł w Izbie Lordów.