W 1463 roku po raz kolejny powróciła sprawa roszczeń księcia głogowskiego Henryka IX względem spadku po dziadku Władysławie Opolczyku (wcześniej zmagali się z tym problemem Bolko IV i Bernard Niemodliński). 26 października żądania władcy głogowskiego zostały dodatkowo wsparte przez Jerzego z Podiebradów, który przywrócił uchylone w 1435 roku dekrety Wacława IV Luksemburczyka z 1418 roku. Mikołaj I korzystając z pomocy Wrocławia próbował początkowo stawić zbrojny opór, w końcu jednak 29 kwietnia 1464 zgodził się na ugodę wypłacając za zrzeczenie się praw Henrykowi IX ogromną sumę 14000 złotych węgierskich. W tym samym roku zakończono też spór z biskupem wrocławskim o zagarnięty przez Bolka V Ujazd ustalając możliwość wykupu miasta.
1 września 1466 roku Mikołaj I wraz z innymi książętami śląskimi wystąpił z projektem pogodzenia husyckiego króla czeskiego Jerzego z mieszczanami wrocławskimi oraz z papieżem Pawłem II, ostatecznie jednak na skutek odrzucenia przez katolickiego hierarchę formuły pojednawczej i ogłoszenie Podiebradowica 23 grudnia tegoż roku wyklętym książę opolski zdecydował się na wojnę z suwerenem zapraszając na zjeździe we Wrocławiu.