Według jednej z interpretacji trzymający tablice z Dekalogiem Mojżesz gniewa się na Izraelitów oddających cześć złotemu cielcowi. Wzrokiem przywołuje lud do porządku. Gniew można dostrzec w grymasie ust i postawie. Ukazana na posągu złość jest łączona z wybuchowym charakterem Michała Anioła. Według innej interpretacji rzeźba nawiązuje do średniowiecznej koncepcji człowieka jako mikrokosmosu, gdzie broda przywodziłaby na myśl wodę, włosy – ogień, a draperia ziemię. Tak jak na Dawidzie Michał Anioł uzyskał w wizerunku Mojżesza efekt wewnętrznego napięcia poprzez odmienne potraktowanie obu stron posągu.
Opisując Mojżesza Giorgio Vasari docenił wykonanie draperii, muskułów rąk, układu kostnego, żył i nerwów. W swojej relacji Vasari podaje również, że przebywająca w Rzymie ludność żydowska w każdą sobotę przychodziła pod posąg podziwiając wykonane dzieło. W 1914 roku Sigmund Freud napisał artykuł poświęcony dziełu.
W 1900 roku została wykonana kopia rzeźby, ufundowana przez przedsiębiorcę Helmuta Toepfera. Dzieło trafiło do Muzeum Miejskiego w Szczecinie.