Zatrucie manganem (manganizm) – zespół objawów rozwijający się wskutek przewlekłego narażenia organizmu na związki manganu. Jako jednostkę chorobową opisał je w 1837 roku James Couper i współpracownicyCouper J. Br Ann Med Pharm Vital Stat Gen Sci; 1:41-42 (1837)..
Mangan jest ważnym mikroelementem potrzebnym m.in. do prawidłowej regulacji poziomu glukozy we krwi i ciśnienia krwi, funkcjonowania układu odpornościowego i procesów wzrastania, jednak jego nadmiar gromadzi się w mózgu i działa neurotoksycznie. Maksymalna dawka nietoksyczna to około 9–11 mg na dzień u dorosłych, a u dzieci 2–6 mg na dzień. W patogenezie zatrucia biorą udział kompleksy manganu(III), utleniające in vivo katecholaminy i wytwarzanie reaktywnych form tlenu. Skutkiem tych reakcji w ośrodkowym układzie nerwowym są objawy uszkodzenia układu pozapiramidowego, przypominające chorobę Parkinsona; towarzyszą im objawy neuropsychiatryczne. Powszechnie występujące objawy to drżenie kończyn, hipotonia, sztywność mięśniowa, bradykinezja, nadmierna produkcja śliny i hipofonia. Głównymi uszkodzonymi strukturami są ciało prążkowane i gałka blada, a nie istota czarna, jak w chorobie Parkinsona. Charakterystyczny jest brak odpowiedzi na lewodopę.