– japoński lekarz, jeden z pierwszych japońskich neurologów. Jego prapradziadek Yūyū Kawahara był poetą, twórcą haiku.
Naukę rozpoczął w 1871 roku w Szkole Medycznej w Nagasaki, założonej w 1857 roku, za siogunatu Tokugawa. Szkołę prowadził holenderski chirurg Johannes Lijdius Catharinus Pompe van Meerdervoort. W 1874 roku szkołę zamknięto z politycznych powodów i Kawahara przeniósł się do Szkoły Medycznej w Tokio (obecnie Uniwersytet Tokijski), gdzie uczył się m.in. od Erwina Bälza. Jako student zachorował na gruźlicę, mimo to w 1883 roku z wyróżnieniem ukończył edukację.
Wkrótce po otrzymaniu dyplomu Kawahara otrzymał katedrę profesora patologii i medycyny wewnętrznej w Szkole Medycznej Aichi (obecnie Szkoła Medyczna Uniwersytetu Nagoja). Pozostał na stanowisku do 1897 roku, gdy zrezygnował z powodów zdrowotnych (gruźlica). Przez 14 lat urzędowania opracował system nauczania w szkole, kładąc nacisk na systematyczne uczenie, naukę rozpoznawania, semiologii, patologii i leczenia chorób neurologicznych.