W latach 1957–1981 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Legitymację partyjną złożył po pacyfikacji kopalni „Wujek”.
Bogusław Drewniak przez dekadę pracował w państwowej służbie archiwalnej; początkowo w Szczecinie, a w 1960 r. powierzono mu organizowanie Wojewódzkiego Archiwum Państwowego w Koszalinie, którego w latach 1961–1963 był dyrektorem.
W 1963 r. Rada Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu nadała Bogusławowi Drewniakowi stopień doktora habilitowanego w zakresie historii powszechnej najnowszej; podstawę habilitacji stanowiła monografia pt. „Początki ruchu hitlerowskiego na Pomorzu Zachodnim (1923–1934)” .
Od 1963 r. pracownik naukowo-dydaktyczny Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku (od 1970 r. Uniwersytet Gdański) – w latach 1964–1968 prodziekan i dziekan. W 1971 r. Rada Państwa nadała mu tytuł profesora nauk humanistycznych. Od 1971 r. profesor nadzwyczajny, a od r. 1982 profesor zwyczajny na Uniwersytecie Gdańskim. W 1992 r. podjął się organizacji, a następnie objął kierownictwo Zakładu Historii i Kultury Niemiec Uniwersytetu Gdańskiego w Katedrze Filologii Germańskiej UG. Był opiekunem ponad dwustu magistrantów (w tym kilkunastu z filologii germańskiej), promotorem czternastu prac doktorskich, z wyraźną preferencją tematyki niemcoznawczej.