W 1970 wstąpił do londyńskiej Royal Academy of Dramatic Art (RADA), gdzie swoją karierę rozpoczynali m.in.: John Gielgud, Glenda Jackson i Anthony Hopkins.
Kariera W 1973 debiutował w komedii Oscara Wilde’a Bądźmy poważni na serio. Potem wystąpił na scenie Duke’s Playhouse w Lancaster w spektaklach: Makbet i Śmierć komiwojażera Arthura Millera. Następnie związał się z Prospect Theatre Company, gdzie zagrał w sztukach: Perykles, książę Tyru, Wieczór Trzech Króli i Królewskie polowanie na słońce (Royal Hunt of the Sun), a także w musicalu Andrew Lloyda Webbera i Tima Rice’a Józef i cudowny płaszcz snów w technikolorze, Equus, Mind Your Head i musicalu Irma La Douce w Haymarket Theatre w Leicesterze. W 1977 dołączył do Royal Shakespeare Company. W 1978 na scenie West End w Cambridge Theatre wystąpił jako Billy Flynn, błyskotliwy prawnik morderczyni Roxie Hart w musicalu Chicago.
Karierę ekranową rozpoczął od występu w miniserialu NBC Wielkie nadzieje (Great Expectations, 1974) z udziałem Michaela Yorka. Po raz pierwszy trafił na kinowy ekran w wojennym dramacie historycznym Richarda Attenborough O jeden most za daleko (A Bridge Too Far, 1977) u boku Dirka Bogarde, Seana Connery, Jamesa Caana, Gene Hackmana, Roberta Redforda i Anthony’ego Hopkinsa.