i w wersji całkowicie odmiennej u niektórych akcjonistów.
W obrębie body art pojawiły się dwa nurty: pierwszy z nich skłaniał się ku metamorfozie, odwołując się do fikcyjnej postaci Rose Selavy wykreowanej przez Duchampa, drugi natomiast sięgał do działań sadomasochistycznych, wywołując współczucie lub odrazę widzów.
Prekursorami sztuki ciała byli Yves Klein, Piero Manzoni i Marcel Duchamp. Pierwszy z nich w 1958 r. organizował performance, w czasie których młode, nagie modelki, pokryte niebieską farbą, układały się na białym płótnie. W 1961 r. Piero Manzoni składa swój podpis w dolnej części pleców swoich modeli, które określa jako żywe rzeźby. W 1919 r. Marcel Duchamp w akcji zatytułowanej Tonsure kazał sobie wymalować gwiazdę na czubku czaszki. Poprzez bezpośrednią interwencję dokonaną na ciele otworzył nowe pole do eksperymentów w sztuce lat 70. Mimo spektakularnych i prowokacyjnych zachowań przyjętych przez artystów body art głównym ich dążeniem pozostaje niezachwiane pragnienie niewerbalnej, bezpośredniej i emocjonalnej komunikacji. W ten sposób starają się przesunąć granice sztuki tradycyjnej, którą uważają za zbyt odległą od życia i jego podstawowych sił napędowych: narodzin, przyjemności, cierpienia i śmierci. mały|Tabliczka w Łodzi przy ul.