Propozycje Pablo, skonkretyzowane w artykule Dokąd zmierzamy? spotkały się z pozytywnym przyjęciem i zostały włączone do kanonu oficjalnych zasad organizacji Biografia Pablo w formie siedmiu "tez o orientacji i perspektywach". Od zalecanego wstępowania do partii nietrockistowskich uczyniono wyjątek jedynie dla organizacji na Sri Lance oraz w USA, które uznano za dostatecznie silne U. Ługowska, A.Grabski, op.cit., s.125.
Konflikty w Międzynarodówce i rozłam Program zaproponowany przez Pablo spotkał się z ostrym sprzeciwem niektórych sekcji Międzynarodówki, a w innych doprowadził do wewnętrznych podziałów. Pablo nie zamierzał iść na żadne kompromisy i bez wahania doprowadził do wyrzucenia niechętnych sobie osób z sekcji francuskiej, tym samym redukując ją o połowę członków. Niezrozumienie pryncypiów entryzmu, który zakładał zachowanie zewnętrznych struktur trockistowskich, doprowadziło do oskarżeń o chęć całkowitej likwidacji trockizmu jako odrębnego ruchu politycznego. Wreszcie w 1953 r. na tle tych sporów doszło do rozłamu w Międzynarodówce, któremu Pablo nie był w stanie zapobiec mimo napisania kilku dalszych analiz, rysujących przed trockistami bardziej optymistyczne perspektywy działania, głównie w krajach Trzeciego ŚwiataMichel Pablo, Poststalinowski "nowy kurs".