Długości faz lotu przed i po fazie swobodnego spadku mogą się różnić.
Dla lotu międzykontynentalnego, faza wznoszenia wspomaganego rakietami trwa 3 do 5 minut, swobodny spadek (faza środkowa lotu) około 25 minut. Faza ponownego wejścia w atmosferę balistycznej rakiety międzykontynentalnej trwa około dwóch minut – jednak dla miękkich lądowań faza ta będzie trwała znacznie dłużej.
Loty suborbitalne mogą trwać wiele godzin. Pioneer 1, pierwsza sonda kosmiczna stworzona przez NASA, miała na celu osiągnięcie Księżyca. Częściowe niepowodzenie spowodowało, że sonda poleciała trajektorią suborbitalną, wchodząc w atmosferę Ziemi 43 godziny po starcie.
Znaczące bezzałogowe loty suborbitalne W początkach roku 1944 (dokładna data nie jest znana), rakieta testowa V2, wystrzelona z poligonu Peenemünde osiągnęła pułap 189 km, co było pierwszym w historii lotem suborbitalnym. Bumper 5, dwuczłonowa rakieta wystrzelona z White Sands Proving Grounds. 24 lutego 1949 górny stopień rakiety osiągnął pułap 400 km i prędkość 2300 m/s. ZSRR – Energia, 1986, ładunek z satelitą wojskowym Polus nie został prawidłowo umieszczony na orbicie i spłonął w atmosferze.