Otwarcie nastąpiło 1 kwietnia 1879 r.
Na początku fabryka miała cztery oddziały: młotownię, walcownię szyn, walcownię hydrauliczną, bessemerownię.
Młoty (6 parowych, w tym dwa ważące po 13 ton) i walcownie obsługiwało 9 pieców, z czego 8 było gazowych. Surowce do produkcji stali w większości (poza węglem z kopalń węgla kamiennego w guberni piotrkowskiej) pochodziły spoza Imperium Rosyjskiego, np. surówka – z Wielkiej Brytanii, surówka i koks – z Górnego Śląska w Rzeszy Niemieckiej.
W 1879 r. w stalowni zatrudnionych było 896 robotników (w tym 330 obcokrajowców), w 1880 r. – 1037, w 1881 r. – 1881, a w 1882 – ok. 1300. Był to wtedy największy zakład przemysłowy w Warszawie.
Kompleks stalowni składał się z 13 budynków. Produkowano przede wszystkim szyny kolejowe, obręcze i osie wagonowe. W latach 80. XIX wieku była to największa stalownia w Królestwie Polskim. W 1882 zakład dostarczył 87% szyn w Królestwie i 22,1% w Cesarstwie Rosyjskim.