Za definitywny koniec brytyjskiej hegemonii przyjmuje się najczęściej wybuch I wojny światowej w 1914.

Po I wojnie światowej, kiedy główny rywal Wielkiej Brytanii – Niemcy – zostały pokonane, USA – potencjalny następca Wielkiej Brytanii w roli hegemona – powróciły do polityki izolacjonistycznej, Rosja była osłabiona na skutek rewolucji, a Francja – choć zwycięska – bardzo osłabiona wojną przyjęła strategię defensywną, Imperium brytyjskie nadal mogło odgrywać rolę „wiodącego mocarstwa światowego”, osiągając niemal 34 mln km kw powierzchniSteven E. Lobell: The Challenge of Hegemony: Grand Strategy, Trade, and Domestic Politics, s. 85.„Szczyt swojej potęgi politycznej Wielka Brytania uzyskała po I wojnie światowej.” Moczulski: Geopolityka, s. 349.. Jednakże na przeszkodzie temu stanęły nowe wydarzenia: zrównanie brytyjskiej potęgi morskiej – podstawy dominacji w świecie – z amerykańską w Traktacie waszyngtońskim w 1922; osłabienie wewnętrznej spójności Imperium na skutek uznania niepodległości dominiów – przyznanej przez Statut Westminsterski; buntów w Indiach i Palestynie; imperialistyczne dążenia Niemiec i Japonii, które doprowadziły do II wojny światowej;