Jej badania naukowe koncentrowały się na dziejach przemysłu i przemianach społeczno-gospodarczych wsi polskiej XVI–XX w. ze szczególnym uwzględnieniem obszaru południowej Polski. Interesowała się także procesem urbanizacji, historią myśli naukowej, a także dziejami Lwowa. Była reprezentantką szkoły historii społeczno-gospodarczej prof. Franciszka Bujaka, promotora jej pracy magisterskiej i doktorskiej, którego działalność, twórczość i ideologia stały się również obiektem jej pracy naukowej.
Właściwie wyłącznym miejscem jej pracy naukowo-badawczej i dydaktycznej był Uniwersytet Jagielloński. Prócz nauczania w Instytucie Historii prowadziła wykłady dla studentów socjologii i etnografii. Redagowała materiały do ćwiczeń i wykładów dla studentów szkół wyższych z zakresu demografii (wydane w latach 1973–1977) oraz statystyki i metodyki prac badawczych (wydane w latach 1976–1977). Organizowała kwartalne „spotkania interdyscyplinarne” umożliwiające wymianę doświadczeń z zakresu technik badawczych (1973–1975), zajmowała się także edycją źródeł historycznych.
Uczestniczyła w licznych wymianach naukowych Uniwersytetu Jagiellońskiego z uniwersytetami w Paryżu, Lille, Bordeaux, Kolonii, Heidelbergu, Freiburgu, Liége, Salzburgu, Wiedniu, Linzu, Bazylei, Helsinkach i Uppsali.