Proponują oparcie strategii lewicowej na „demokratycznej praktyce hegemonii”, w której postulaty różnych ruchów społecznych nie są już podporządkowane jednemu wspólnemu celowi, lecz są traktowane równoważne.
Prowadził również badania nad populizmem, dowodząc, że wymiar populistyczny istnieje w każdej polityce, która odnosi się do potrzeb ludzi (On Populist Reason, 2005). Populizm zdaniem Laclau nie jest wyrazem roszczeń politycznych „masy”, ale konsekwencją procesu różnicowania się i transformacji partykularnych, niezaspokojonych roszczeń (demands) zróżnicowanych grup „plebsu” we wspólną artykulację polityczną. Powoduje go „łańcuch ekwiwalencji”, dyskursywny mechanizm znajdowania wspólnego pojęcia, wokół którego lokuje się energia często sprzecznych, partykularnych roszczeń. Laclau odwołuje się do lingwistyki, zwłaszcza do prac de Saussure’a, pokazując kluczową rolę języka i dyskursu w populistycznej artykulacji i zamiany plebsu w „peuple”, lud.
W późniejszych pracach Laclau rozwijał pojęcie emancypacji.