USS Conyngham (Destroyer No. 58/DD-58) – amerykański niszczyciel typu Tucker zbudowany dla marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych w czasie I wojny światowej. Po wojnie służył w amerykańskiej straży przybrzeżnej. Nazwa okrętu pochodziła od Gustavusa Conynghama.

Stępkę niszczyciela położono w stoczni William Cramp and Sons w Filadelfii w lipcu 1914 roku. Sam okręt został zwodowany w lipcu następnego roku. Okręt miał ponad 96 metrów długości, 9,1 m szerokości, a jego standardowa wyporność wynosiła 1090 długich ton (1110 t). Był uzbrojony w cztery działa kal. 102 mm i osiem wyrzutni torpedowych kal. 533 mm. „Conyngham” był napędzany przez dwie turbiny parowe, które mogły rozpędzić go do prędkości 29,5 węzła.

Po wejściu do służby w styczniu 1916 roku okręt odbył rejsy po Atlantyku i Karaibach. Po tym jak Stany Zjednoczone przystąpiły do I wojny światowej, „Conyngham” wszedł w skład pierwszej eskadry niszczycieli amerykańskich wysłanej na wody europejskie. Patrolował Morze Irlandzkie, bazując w Queenstown. Okręt przeprowadził kilka akcji ratowniczych pasażerów i członków załóg statków zatopionych przez U-Booty.