Projekt i budowa Budowa okrętu została zatwierdzona w 1913 roku, jako drugiej jednostki typu Tucker. Typ ten, tak jak podobny O’Brien, był ulepszoną wersją okrętów typu Cassin, zatwierdzonych do budowy w 1911 roku. Kontrakt na budowę został przyznany firmie William Cramp and Sons z Filadelfii, która położyła stępkę 27 lipca 1914 roku. Okręt otrzymał numer stoczniowy 419. Dwanaście miesięcy później, 8 lipca 1915 roku, „Conyngham” został zwodowany; matką chrzestną okrętu była A.C. Stevens, prapraprawnuczka patrona jednostki – Gustavusa Conynghama (1744–1819), oficera Continental Navy. Po zbudowaniu niszczyciel miał długość 96,1 m i szerokość 9,3 m oraz zanurzenie 2,8 m. Miał standardową wyporność 1090 długich ton (1110 t), a wyporność pełną 1205 długich ton (1224 t).

„Conyngham” był wyposażony w dwie turbiny parowe Curtisa, które z kolei napędzały dwie śruby. Okręt był także wyposażony w dodatkową turbinę parową napędzającą jedną ze śrub, która była wykorzystywana w czasie rejsu z prędkością ekonomiczną. Maszynownia mogła wygenerować moc 18000 SHP i rozpędzić okręt do prędkości 29,5 węzła.