W reprezentacji zadebiutował na turnieju mistrzostw świata w 1970. Od tej pory w każdym sezonie zaliczył przynajmniej jedną wielką imprezę w barwach narodowych aż do zakończenia kariery. W pierwszych igrzyskach olimpijskich 1972 wywalczył złoty medal. Międzynarodową sławę zdobył podczas gier z serii Summit Series w 1972, kiedy między innymi dzięki jego dobrej postawie w bramce reprezentacja ZSRR (nazywana „amatorską”) wygrała trzy z ośmiu spotkań z reprezentacją Kanady, która po raz pierwszy w historii była złożona tylko z zawodowych hokeistów. Trietjak był najlepszym zawodnikiem Series razem z Philem Esposito i Paulem Hendersonem. Po tych spotkaniach wiele klubów NHL chciało go wydraftować, w 1983 uczynił to Montreal Canadiens. Trietjak był gotowy do gry za oceanem, ale władze Związku Radzieckiego nie wyraziły zgody na wyjazd z kraju najlepszego bramkarza.
Trietjak stał się gwiazdą reprezentacji „Sbornej”, zdobył wraz z nią także złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich w 1976 i w 1984, Canada Cup 1981, a także 10 złotych medali mistrzostw świata. Jednak na Igrzyskach Olimpijskich w 1980 Trietjak zaprzepaścił szansę na zdobycie kolejnego złotego medalu po meczu z reprezentacją USA (tzw.