prowadził posługę duchowną na Nowogródczyźnie i Słonimszczyźnie. Po klęsce wrześniowej Polski 1939 r., przebywał na terenach zajętych przez Armię Czerwoną. 19 czerwca 1941 r. został aresztowany przez NKWD, lecz zdołał zbiec. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca tego roku, podjął współpracę z okupantami. Pod koniec 1941 r. został przedstawicielem Białoruskiej Samopomocy Ludowej w Bobrujsku. Następnie objął funkcję inspektora szkolnego w Hancewiczach. W 1944 r. został przedstawicielem utworzonej z inspiracji okupacyjnych władz niemieckich Białoruskiej Centralnej Rady (BCR) w okręgu hancewickim. Wstąpił do kolaboracyjnej z Niemcami Białoruskiej Obrony Krajowej (BKA), dostając stopień podpułkownika. Jednocześnie działał w konspiracyjnej Białoruskiej Partii Niepodległościowej. Pod koniec czerwca 1944 r. uczestniczył w II Kongresie Wszechbiałoruskim w Mińsku, po czym ewakuował się do Niemiec. Kontynuował działalność w BCR w wydziale spraw wojskowych. Stanął na czele batalionu BKA, z którym w ostatnich dniach wojny poddał się Amerykanom. Przebywał w obozie dla internowanych, po czym został wydany sowieckim funkcjonariuszom SMIERSZ-a. Po procesie został w kwietniu 1948 r. skazany na karę 25 lat pobytu w łagrach. W listopadzie 1957 r., po amnestii, wyszedł na wolność, po czym wyjechał do Polski. Napisał wspomnienia dot.