W latach 1889–1890 Kinnosuke Miura przebywał w Paryżu jako osobisty lekarz księcia Takehito Arisugawy; wtedy poznał Jeana-Martina Charcota. Dzięki temu mógł w 1892 roku po zakończeniu służby u księcia Arisugawy studiować przez 8 miesięcy w klinice Salpêtrière.
Wcześniej przez rok przebywał w Niemczech, w Berlinie, gdzie uczył się neurologii u Carla Gerhardta i Hermanna Oppenheima oraz w Marburgu u Felixa Jacoba Marchanda. Napisał wtedy pracę o jamistości rdzenia. W Marburgu uczył się też biochemii u Kürtza. W następnej kolejności odwiedził Heidelberg i studiował u Wilhelma Heinricha Erba.
W końcu w 1892 roku Miura wrócił do Paryża, do kliniki Salpêtrière. Był pod wielkim wrażeniem Charcota i zainteresował się badaniami prowadzonymi w jego laboratorium. Nauczył się francuskiego i napisał jedną pracę, poświęconą tzw. porażeniu histerycznemu (monoplegie brachiale hysterique)Miura K. Trois cas de monoplegie brachiale hysterique. Arch Neurol 1892, 75, 1-36.
Po powrocie do Japonii został profesorem medycyny wewnętrznej na Uniwersytecie Tokijskim i razem z Hiroshim Kawaharą usankcjonował neurologię jako osobną specjalność lekarską w Japonii.