W 1711 roku brał udział w Pochodzie Pruckim (ataku wojsk Piotra Wielkiego na Mołdawię), jako hetman nakaźny wojsk kozackich. W 1722 roku Apostoł na czele 10 tysięcy kozaków brał udział przy boku armii rosyjskiej w ataku na Persję (wojna rosyjsko-perska (1722–1723)). Stracił oko podczas walk o perską twierdzę Derbent, co dało mu przydomek Ślepy Hetman.
Był jednym z bliskich współpracowników hetmana nakaźnego Pawła Połubotoka, zwalczał Kolegium Małorosyjskie, które ograniczało autonomię Ukrainy. Polityka ta doprowadziła w roku 1723 do jego aresztowania (na polecenie Katarzyny I) m.in. wraz z Pawłem Połubotokiem i osadzenia ich w twierdzy Pietropawłowskiej.
Wybór na hetmana Po śmierci Piotra Wielkiego, w styczniu 1725 roku Danyło Apostoł został zwolniony na początku roku. Z kolei w 1727, z powodu rosnącego zagrożenia dla Rosji ze strony Turcji, car Piotr II, zlikwidował Kolegium Małorosyjskie ponownie oddał władzę w ręce kozaków, którzy znowu mogli wybierać swojego hetmana.
1 października 1727 roku na radzie w mieście Głuchów oddano buławę hetmańską w ręce Apostoła. w 1728 roku pojechał na koronację Piotra II, gdzie przekazał petycję z prośbą o rozszerzenie autonomii Ukrainy Lewobrzeżnej.