Ponieważ wiązanie pomiędzy fosforem a węglem jest bardzo stabilne, produktami hydrolizy tych związków są pochodne odpowiednich kwasów fosfonowych lub fosfinowych, ale nigdy fosforany.
centruj|850 px|mały|Wybrane fosfoniany organiczne i ich pochodne: sarin, dimetylometylofosfonian, Roundup, fosfomycyna, kwas zoledronowy i glufozynian
Tlenki fosfin i pokrewne związki z wiązaniem N-P Tlenki fosfin mogą zostać przedstawione jako R3P=O, gdzie formalny stopień utlenienia atomu fosforu wynosi +I. Z uwagi na skłonność do tworzenia wiązań wodorowych wiele tych związków jest rozpuszczalnych w wodzie. Wiązanie P=O jest znacznie spolaryzowane, co prowadzi do wystąpienia znacznego momentu dipolowego (w przypadku tlenku trifenylofosfiny wartość momentu dipolowego wynosi 4,51 D. Do związków pokrewnych tlenkom fosfin zalicza się fosforoimidy (R3P=NR') oraz różnego rodzaju chalkogenidy postaci: (R3P=X, X = S, Se, Te). Związki z tych klas są stabilne termicznie, niektóre z nich znajdują ponadto zastosowania praktyczne.
Podstawowe klasy związków fosforoorganicznych trójwiązalnych W tej grupie związków fosforoorganicznych charakterystyczna jest obecność wolnej pary elektronowej na atomie fosforu (oznaczanej P:) oraz trzech ligandów połączonych z atomem fosforu wiązaniami pojedynczymi.