Pestycydy fosforoorganiczne Pestycydy na bazie organicznych związków fosforu działają w ten sam sposób jak broń chemiczna na nich oparta – blokują działanie jednego z enzymów, acetylocholinoesterazy (podobnie działają również pestycydy na bazie karbaminianów). Działanie to polega na nieodwracalnej inaktywacji AChE, która jest niezbędna do działania układu nerwowego owadów, ludzi oraz innych zwierząt.
Pestycydy te bardzo szybko ulegają degradacji poprzez hydrolizę podczas ekspozycji na warunki atmosferyczne, jednak ich śladowe ilości wciąż są wykrywane na przykład w żywności, czy wodzie pitnej. Ich pozorna zdolność do biodegradacji czyni je atrakcyjną alternatywą dla trwałych chemicznie pestycydów chloroorganicznych jak ddt, aldryna, dieldryna. Mimo szybszej degradacji, pestycydy fosforoorganiczne wykazują dużą większą toksyczność w porównaniu z chloroorganicznymi, co stanowi ryzyko dla ludzi narażonych na ich działanie.
Pospolicie używane pestycydy fosforoorganiczne to paration, malation, paration metylowy, chloropiryfos, diazinon, dichlorwos, fosmet, fenitrotion, tetrachlorwinfos, azametyfos i azynofos metylowy.