Konrad z Konstancji (ur. ok. 900 w Altdorfie, zm. 26 listopada 975 lub 976 w drodze do Rzymu) – biskup Konstancji w 934–975 a. 976, święty Kościoła katolickiego.
Konrad był członkiem potężnego rodu Welfów, synem hrabiego Henryka z Altdorf. Po zakończonej edukacji w szkole katedralnej, został prepozytem katedry w Konstancji i w 934 powołany na stanowisko biskupa.
Do jego osiągnięć zalicza się fakt, że uniknął on uwikłania w bieżącą politykę skupiając się na swoich biskupich obowiązkach. Był jednak blisko związany z cesarzem Ottonem I, któremu towarzyszył w pielgrzymce do Włoch w 962 r. Konrad odbył trzy lub cztery (nigdy nie ustalono) pielgrzymki do Ziemi Świętej, jak również wiele do Rzymu. Założył wiele kościołów, klasztorów i szpitali na biskupich włościach m.in. szpital w Kreuzlingen, nazwany tak od fragmentu krzyża, który został przez Konrada przywieziony z Jerozolimy i złożony w darze.
Konrad z Konstancji zmarł w drodze do Rzymu, towarzysząc cesarzowi. Pochowany został w kościele św. Maurycego w Konstancji. Jego relikwie w późniejszym czasie (1089) zostały przeniesione do katedry, jednakże nie przetrwały do dzisiejszego dnia. W 1526 roku zostały zniszczone przez protestantów, którzy wrzucili je do jeziora.