Białoruska Służba Ojczyźnie (biał. Беларуская Служба Бацькаўшчынае, BSB) – białoruska kolaboracyjna organizacja młodzieżowa działająca na okupowanej Białorusi podczas II wojny światowej.
Historia Białoruska Służba Ojczyźnie powstała jesienią 1943 z inicjatywy prof. Wacława Iwanouskiego, przewodniczącego Białoruskiej Centralnej Rady. Była ona wzorowana na niemieckim Reichsarbeitsdienst (RAD). Jej członkowie na lewym rękawie nosili opaskę w barwach narodowych ze skrótem "БСБ". W październiku 1943 wyjechała do łotewskiej Mitawy 15-osobowa grupa działaczy BSB z baranowickiego rejonu na 3-miesięczny kurs kierowników prowadzony przy VIII okręgu RAD. Po powrocie na Białoruś stanowili oni kadrę kierowniczą organizującego się BSB. Kolejny kurs odbył się od lutego do czerwca 1944 w Królewcu. Uczestniczyli w nim Białorusini z rejonu mołodeckiego i mińskiego. Po jego zakończeniu zwiedzili kilka miast w Prusach Wschodnich, zapoznając się z działalnością miejscowych struktur RAD. Przed zajęciem obszaru Białorusi przez Armię Czerwoną zdołał jeszcze zostać zorganizowany w Słonimie batalion BSB. W czasie ewakuacji do III Rzeszy Niemcy początkowo rozkazali Białorusinom udać się do Prus Wschodnich i wziąć udział w obronie przed nacierającymi wojskami sowieckimi. Kierownictwu BSB udało się jednak doprowadzić do zmiany tej decyzji.