Emil Fey (ur. 23 marca 1886 w Wiedniu, zm. 16 marca 1938 tamże) – austriacki oficer, polityk, minister i wicekanclerz, jeden z liderów Heimwehry.

Życiorys W czasie I wojny światowej otrzymał najwyższe odznaczenie wojskowe – order Marii Teresy. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1915 w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Piechoty Nr 4.

Po zakończeniu wojny walczył na pograniczu karynckim przeciwko siłom jugosłowiańskim. W latach 20. aktywny członek Austriackiej Partii Chrześcijańsko-Społecznej. Włączył się też w działalność prawicowej organizacji paramilitarnej Heimwehr – stanął na czele jej wiedeńskiej organizacji.

Był zdeklarowanym przeciwnikiem socjaldemokracji i jego działalność – zarówno w ramach organizacji paramilitarnych, jak i na stanowiskach rządowych – podporządkowana była celowi ograniczenia jej wpływów dowolnymi środkami. Z tego powodu był jedną z osób odpowiedzialnych za narastanie przez cały okres istnienia pierwszej republiki wewnętrznego konfliktu politycznego. W 1930 r. objął stanowisko sekretarza stanu do spraw bezpieczeństwa w rządzie Engelberta Dollfussa i zakazał zgromadzeń socjaldemokratycznych, komunistycznych i narodowosocjalistycznych. W 1933 r. został ministrem bezpieczeństwa publicznego, a następnie wicekanclerzem.