Jerzy Jelen (ur. 1900, zm. 26 grudnia 1942) – polski duchowny Kościoła Ewangelicko-Reformowanego.
Życiorys Pochodził z rodziny która wydała wielu pastorów. Był synem generalnego superintendenta (biskupa) Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Królestwie Polskim Fryderyka, i Anieli z Semadenich. Zdał maturę w warszawskim gimnazjum im. Mikołaja Reja. Ukończył studia na Wydziale Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego. Ordynowany na pastora w 1931 roku pełnił funkcję wikarego a potem adiunkta w parafii ewangelicko-reformowanej w Warszawie oraz kapelana WP w randze kapitana. Duszpasterzował też w Zelowie, Żyrardowie i Kucowie. W latach 1930-1939 nauczał religii ewangelickiej w I Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie.
W 1936 roku został proboszczem parafii ewangelicko-reformowanej w Łodzi. W roku 1940 wsławił się tym że ominął zarządzenie władz okupacyjnych zabraniających liturgii po polsku wprowadzając nabożeństwa w języku czeskim. Aresztowany w Poniedziałek Wielkanocny (wg innych źródeł w Wielki Piątek) 1941 roku trafił do więzienia przy obecnej ulicy Szterlinga.