Luce Irigaray (ur. 3 maja 1930 w Belgii) – francuska filozofka i aktywistka feministyczna, autorka prac o charakterze interdyscyplinarnym, z pogranicza filozofii, psychoanalizy i językoznawstwa, przedstawicielka feminizmu postmodernistycznego.
Życiorys Urodzona w Belgii, Luce Irigaray ukończyła studia na Uniwersytecie w Lowanium (1955). Na początku lat 60. przeniosła się do Francji, gdzie studiowała psychologię na Uniwersytecie Paryskim i w 1962 roku uzyskała dyplom z psychopatologii. W latach 1962–1964 pracowała w Fonds National de la Recherche Scientifique w Belgii, a od 1964 roku w Centre National de la Recherche Scientifique (CNRS) w Paryżu. W latach 60. była uczennicą psychoanalityka Jacques'a Lacana w założonej przez niego Ecole Freudienne de Paris. Została praktykującą psychoanalityczką. W 1968 roku uzyskała stopień doktora językoznawstwa. W latach 1970–1974 wykładała na Université de Vincennes. W tym czasie była też członkinią Ecole Freudienne de Paris. W 1974 roku opublikowała swoją drugą rozprawę doktorską (tym razem filozoficzną), zatytułowaną Speculum. De l’autre femme, w której przedstawiła między innymi krytykę fallocentryzmu psychoanalizy Freuda i Lacana. Zaraz po tej publikacji utraciła posadę na Université de Vincennes i została wykluczona ze społeczności ortodoksyjnych psychoanalityków lacanowskich.