Pod koniec XIX wieku to właśnie na Dolnym Przedmieściu wzniesiono najwięcej obiektów, które stanowią współcześnie ikoniczne zabytki „małego Wiednia”.
W 1851 na Dolnym Przedmieściu mieszkało 2 170 osób, co stanowiło 29,6% ludności całego Bielska. Do roku 1910 liczba mieszkańców wzrosła do 5 691 (30,6%) – spośród tych 85,8% było niemiecko-, 13,4% polsko-, a 0,8% czeskojęzycznych; 48,5% katolików, 18,6% protestantów i 32,6% żydów. Na terenie dzielnicy znajdowało się wtedy 291 budynków mieszkalnych. thumb|Dzielnica modernistyczna (Aleje Sułkowskiego) w latach 30. Największymi zmianami w układzie przestrzennym Dolnego Przedmieścia dokonanymi w okresie międzywojennym były: przekształcenie do obecnej formy placu Chrobrego oraz budowa modernistycznej dzielnicy mieszkaniowej na terenie dawnego ogrodu zamkowego rozparcelowanego w 1934. W 1928 oddano do użytku niewielkie osiedle urzędnicze imienia Michała Grażyńskiego na północnych peryferiach dzielnicy. W latach 1950–1954 w rejonie ulic Żeromskiego i Piastowskiej powstało pierwsze w Bielsku-Białej osiedle bloków noszące wtedy nazwę ZOR I. W dekadzie lat 70. dokonano przebudowy układu komunikacyjnego, w ramach której ulica 3 Maja (wówczas Lenina) została przekształcona w dwupasmową przelotową arterię i wyburzono tzw. Wysoki Trotuar pod zamkiem.