Cesarski i Królewski Order Orła Białego (ros. Императорский и Царский орден Белого орла) – order Imperium Rosyjskiego.

Historia Został ustanowiony ukazem cara Mikołaja I po upadku powstania listopadowego w 1831 jako order „cesarski i królewski” (imperatorskij i carskij). Nadawany przez carów rosyjskich do upadku caratu w wyniku rewolucji lutowej w marcu 1917. Zachowany przez Rząd Tymczasowy, następnie jeden z orderów dynastycznych Domu Romanowów (Rosyjskiego Domu Cesarskiego) na wygnaniu, nadawany bardzo rzadko, przeważnie kawalerom Orderu Świętego Andrzeja (którym przysługuje automatycznie, obok kilku innych orderów carskich); w ten sposób do liczby kawalerów tego orderu zaliczeni są między innymi były car Bułgarii Symeon II, były król Grecji Konstantyn II, wielki mistrz Zakonu Maltańskiego Andrew Bertie, patriarcha Moskwy Aleksy II.

Wygląd Ze zlikwidowanego Orderu Orła Białego Królestwa Polskiego zachowano dawną stanisławowską gwiazdę i dewizę „Pro Fide, Lege et Rege”, order nazywał się „Cesarski i Królewski”. Oznaką był dwugłowy orzeł carski w złotej koronie emaliowany na czarno ze złotym krzyżem maltańskim na piersi emaliowanym na czerwono z białą emaliowaną obwódką i złotymi promieniami pomiędzy ramionami.