Wojna szwajcarsko-burgundzka, nazywana również wojnami burgundzkimi – wynik konfliktu pomiędzy książętami Burgundii i królami Francji, który później dotyczył także Starej Konfederacji Szwajcarskiej. Otwarta wojna rozpoczęła się w 1474 roku. Książę Burgundii Karol Zuchwały, został pokonany trzy razy na polach bitewnych przez swoich przeciwników. Ostatecznie zginął pod murami Nancy w 1477 roku. W wyniku tego Księstwo Burgundii upadło i stało się własnością Francji, a Niderlandy Burgundzkie oraz Franche-Comté przeszły w ręce Habsburgów, dzięki małżeństwu Maksymiliana I Habsburga z córką Karola Zuchwałego, Marią Burgundzką.
Sytuacja polityczna Dynastia burgundzka W roku 1363 król francuski Jan II Dobry z dynastii Walezjuszów nadał swojemu najmłodszemu synowi Filipowi Śmiałemu księstwo Burgundii. Wkrótce Filip poróżnił się ze swoim ojcem, zamierzając prowadzić w księstwie własną politykę. Powiększył on także swój obszar władzy o tereny Flandrii i hrabstwa Burgundii. Jego następcy dołączyli do Burgundii ziemie Brabancji, Pikardii i Limburgii. W ten sposób burgundzka linia dynastii Walezjuszów stworzyła feudalną siłę, oficjalnie podporządkowaną koronie francuskiej i cesarzowi, faktycznie jednak będącą samodzielnym państwem.