W trakcie konfliktu Berno oraz Fryburg skierowały swoje siły przeciwko księstwu Sabaudii. Od czasu śmierci księcia Amadeusza IX w roku 1472, krajem rządziła wdowa po księciu – regentka Jolanta Walezjuszka, siostra Ludwika XI. W roku 1473 Jolanta odnowiła sojusz z Burgundią, wchodząc w konflikt z Bernem i Fryburgiem. Pod koniec października 1474 r. Berneńczycy zajęli Erlach nad Bielersee, a Fryburczycy wiosną 1475 r. wkroczyli do Illens nad Sarine. Jako że Jolanta nie przyjęła wystosowanego wobec niej ultimatum, armia berneńsko-fryburska pod wodzą Nikolausa von Diesbacha wkroczyła w kwietniu 1475 r. do sabaudzkiego Waadtlandu, zdobywając 16 miast i 43 zamki. Związany sojuszem z Bernem biskup Sion Walter Superaxo po bitwie pod Sion zajął 13 listopada sabaudzką gubernię Saint-Maurice w dolnym Valais.
Przebieg działań wojennych Po wybuchu walk w Burgundii i Sabaudii oraz nieudanym oblężeniu Neuss, w roku 1475 Karol nakazał swojej armii zająć księstwo Lotaryngii. Gdy w roku 1475 sprzymierzeni z Burgundczykami Anglicy wylądowali w Calais, Karol nie mógł skorzystać z ich pomocy, gdyż zbyt zaangażowany był w konflikt w Lotaryngii. 29 sierpnia Francuzi podpisali z Anglikami traktat pokojowy w Picquigny, co znacznie osłabiło Burgundię.