Po maturze w 1913 roku podjął naukę w rodzinnych, górskich stronach w Oreheku. Nieco później został przeniesiony do miejscowości Dolenji Novaki. Cztery lata po maturze zesłano go na front wschodni. Oprócz działalności literackiej France Bevk wykonywał różne zawody, był między innymi handlowcem, szewcem, nauczycielem oraz dziennikarzem.
W okresie międzywojennym był prześladowany z powodu antyaustriackiej postawy. Po powrocie do kraju porzucił zawód nauczyciela i został redaktorem lublańskiej gazety Wieczorna gazeta (Večerni list). W momencie kiedy to pismo przestało wychodzić Bevk zaczął współpracować z czasopismem Słoweniec (Slovenec), do którego wprowadził rubrykę kulturalną. Jednocześnie swój czas poświęcał teatrowi oraz reżyserował. Pod koniec roku 1920, pomimo faszystowskiego ucisku, wrócił do Gorivy i za sprawą swoich powieści pielęgnował język słoweński. Faszyści dotarli do Słowenii na Primorskem i wtedy też Bevk wielokrotnie trafiał do więzienia ze względu na swoje przekonania polityczne. Wiosną 1935 roku razem z Franciszkiem Stoletą i Josipem Vidmarjem był w Hiszpanii. Tam też zaprzyjaźnił się z Zoranem Mušičem.