W 1889 był ponownie wybrany do prowincjonalnego zgromadzenia. Od 1891 chorował na gruźlicę gardła, która doprowadziła go do śmierci w 1897.

Dr Fran Vidic w Ilustrowanym Kalendarzu Narodowym z 1898 napisał, że „Kersnik był wysokim, smukłym mężczyzną o nienagannej postawie i pięknej twarzy, którą przykrywała bujna, długa, ciemna broda”. W towarzystwie Kersnik był bardzo lubiany, gdyż odznaczał się poczuciem humoru, witalnością i życzliwym nastawieniem. Był mile widziany w każdym domu, ponieważ potrafił jednać sobie ludzi przyjaznym usposobieniem i nienagannymi manierami. Był też uważany za wzór męskiej urody. W gazecie Slovenski Narod z 1895 czytamy, że chłopi kochali go i mówili o nim „nasz Janek”.

Dzieła W literaturze słoweńskiej Janko Kersnik uważany jest za twórcę i najważniejszego przedstawiciela słoweńskiego realizmu. Jest także pierwszym słoweńskim felietonistą. Szczyt realizmu osiągnął Kersnik w szkicach literackich, które znane są pod tytułem Kmetske slike. W tym niedużym zbiorze pisarz ukazał ciężki żywot chłopa, który walczy o przeżycie na roli, jego częste zadłużenia i ogromny zaangażowanie w walkę o sprawiedliwość. Kersnik pokazał, także jak bardzo chłopi są przywiązani do ziemie i jak w ich mentalności naturalną koleją rzeczy jest śmierć (Kmetska smrt).