27 marca 1894 roku kardynał Albin Dunajewski wydał dekret o utworzeniu Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego, mających pracować nad stanem moralnym i materialnym służących i robotnic, oraz pielęgnowania chorych po domach.
15 kwietnia 1894 roku zostało założone zgromadzenie zakonne, a współzałożycielką i pierwszą przełożoną generalną została s. Klara Ludwika Szczęsna. 16 listopada 1908 roku o. Domini Reuter, generał Franciszkanów wydał dekret afiliacji do III Zakonu św. Franciszka. 15 lutego 1909 roku Kongregacja dla Zakonników wydała dekret pochwalny, 19 marca 1912 roku zatwierdziła Zgromadzenie i jego Konstytucje na siedem lat. 30 stycznia 1923 roku Stolica Apostolska zaaprobowała Konstytucje Zgromadzenia na czas nie ograniczony.
Wskutek wielkiej liczby powołań dom przy ul. św. Krzyża, nie mógł pomieścić zgłaszających się kandydatek i wynajmowano pokoje u ludzi świeckich. Księżna Wanda Jabłonowska podarowała grunt przy ul. Garncarskiej, pod budowę domu zakonnego, który w lipcu 1896 roku został poświęcony. W 1900 roku z ofiarności Zofii Włodkowiczowej, zbudowano Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa. W 1895 roku pierwsze sercanki wyjechały do Lwowa, a w 1896 roku następnym roku następna grupa wyjechała do Zakopanego.