Istnienie licznych klubów i brak wyraźniej większości w sejmie spowodowały, że niemożliwe stało się wyłonienie stabilnej większości, dzięki czemu gabinet Ignacego Paderewskiego, mimo ciągłego spadku popularności, zdołał przetrwać prawie do końca roku. Dopiero 13 grudnia 1919 zastąpił go centrowy rząd Leopolda Skulskiego, ale większość, która go wyłoniła, rozpadła się już po kilku miesiącach. Na czele kolejnego krótkotrwałego i pozaparlamentarnego gabinetu stanął Władysław Grabski. Stan skrajnego zagrożenia, będący konsekwencją klęsk ponoszonych w walkach na wschodzie, spowodował konieczność konsolidacji wszystkich liczących się w społeczeństwie sił politycznych od PPS na lewicy po ZLN na prawicy. Zaowocowało to 24 VII 1920 powołaniem do życia szerokiej koalicji z Wincentym Witosem jako premierem i Ignacym Daszyńskim jako wicepremierem na czele.