Bierność Fabiusza w obliczu zniszczeń dokonanych przez Kartagińczyków pogłębiła tylko niechęć do dyktatora. Po wygaśnięciu jego dyktatury odebrano mu dowództwo nad armią. Nowi konsulowie postanowili rozpocząć działania ofensywne i uderzyć na siły Hannibala, jednak w bitwie pod Kannami ponieśli klęskę w starciu z jego siłami. W tej sytuacji Rzymianie powrócili do taktyki stosowanej przez Fabiusza, któremu trzykrotnie jeszcze powierzano godność konsula (215, 214 i 209 rok p.n.e.). W 209 roku odebrał Hannibalowi Tarent, zdobyty przez niego trzy lata wcześniej. Jako zwolennik ostrożnej i defensywnej taktykiFabiusz uważał, że właściwą chwilą do podjęcia walki z takim mistrzem jak Hannibal jest ta, którą konieczność nakaże. Według Appiana do tej właśnie zasady odwoływał się później i stosował w praktyce August (Appian, Wojny z Hannibalem 13.56). sprzeciwiał się później bez powodzenia planom Scypiona dotyczącym nowej ofensywy i przeniesienia działań wojennych do Afryki.
Przypisy
Bibliografia Alex Axelrod, Charles Phillips Władcy, tyrani, dyktatorzy. Leksykon, wyd. Politeja, Warszawa 2000.
Kategoria:Fabiusze Kategoria:Konsulowie Republiki Rzymskiej Kategoria:Wodzowie rzymscy Kategoria:Urodzeni w III wieku p.n.e. Kategoria:Zmarli w III wieku p.n.e. Kategoria:Ludzie urodzeni w Rzymie