Na ryzyko wystąpienia hipernatremii najbardziej narażone są:
niemowlęta osoby w podeszłym wieku chorzy hospitalizowani: z zaburzeniami świadomości długotrwale wentylowani leczeni wlewami płynów hipertonicznych karmieni przez sondę leczeni diuretykami o działaniu osmotycznym otrzymujący laktulozę chorzy z niewyrównaną cukrzycą chorzy z wielomoczem osoby żywione całkowicie pozajelitowo
Hipernatremię stwierdza się nawet u 3% pacjentów przyjmowanych do szpitala, 4% pacjentów hospitalizowanych, zaś 1% pacjentów cierpi na hipernatremię jatrogenną. Zdarza się, że hipernatremię rozpoznaje się w rutynowych badaniach wykonywanych niemowlętom i osobom starszym.
Patofizjologia Sód jest głównym kationem płynu zewnątrzkomórkowego i ma kluczowy wpływ na ciśnienie osmotyczne płynów ustrojowych. Z tego też powodu hipernatremii zawsze towarzyszy hipertoniczna hiperosmolalność. W wyniku utraty równowagi osmotycznej dochodzi do przemieszczenia się wody zawartej wewnątrz komórek do przestrzeni zewnątrzkomókowej. W przewlekłej hipernatremii do komórek napływają jony Na+, K+, Cl- i dochodzi do produkcji substancji osmotycznie czynnych, dzięki czemu gradienty stężeń między płynem śródkomórkowym i pozakomórkowym wyrównują się. Z tego też powodu faza przewlekła może przebiegać bezobjawowo.