Marder – typ niemieckich żywych torped z okresu II wojny światowej.
Historia Ich produkcję rozpoczęto w roku 1944. Były one rozwinięciem konstrukcji torped typu Neger. Główne ulepszenie, w stosunku do poprzedniej wersji, polegało na możliwości zanurzenia się na głębokość 30 metrów. Konstrukcja ta oparta była na połączeniu dwóch torped typu G7e jedna pod drugą, gdzie górną przystosowano do kierowania pojazdem (było miejsce dla pilota), zaś dolna była torpedą bojową. W Mardery szybko wyposażono jednostki niemieckiej Floty K na kanale La Manche i nad Morzem Śródziemnym. Ich wprowadzenie w 1944 było zbyt późne aby zmienić losy wojny, a odsetek pilotów, którzy nie wrócili do swoich baz wynosi 80% (alianci dobrze już sobie wtedy radzili z zatapianiem niemieckich żywych torped). Dodatkowo zawiodła niemiecka strategia wykorzystania żywych torped gdyż wykorzystywane były w atakach grupowych (podobnie do taktyki U-Bootów nazywanej taktyką wilczych stad), podczas gdy była to broń typowo dywersyjna, więc należało raczej organizować wypady pojedynczych Marderów na wybrane cele.