Po powrocie z Jerozolimy Meninski przystąpił do porządkowania swych materiałów słownikarskich, z których po ponad 10 latach powstał Thesaurus Linguarum Orientalium Turcicae, Arabicae, Persicae (Wiedeń 1680), dzieło w 3 tomach folio, które najbardziej rozsławiło jego nazwisko. Równocześnie ze słownikiem ukazał się – jako uzupełniający go, ale całkowicie osobny – tom gramatyki osmańskotureckiej. Nieco później wydał Meninski uzupełnienia Complementum Thesauri Linguarum Orientalium... (1687), a ostatnią jego publikacją było Rescriptum (1692), kąśliwa krytyka gramatyki perskiej J. P. Podesty. Wszystkie te prace powstały przy tym na marginesie pracy zawodowej na stanowisku tłumacza.
Meninski zmarł w wieku 78 lat i pochowany jest w piwnicach klasztoru karmelitów w Leopoldstadt (dzielnicy Wiednia).
Znaczenie Thesaurusa Słownik Meninskiego jest najobszerniejszym słownikiem języka osmańskotureckiego. Ponieważ przy tym materiał osmański jest tam tłumaczony zwykle na 5 języków (łaciński, niemiecki, włoski, francuski i polski), stanowi on także ciekawe źródło historii leksyki tych języków – tym bardziej, że Meninski uwzględniał frazeologizmy i przysłowia.