Budowle połączone pergolami i arkadami tworzą jeden zespół architektoniczny.
Projekty poszczególnych budowli inspirowane były pobytem Fryderyka we Włoszech (1828). Nazwy pokoi w budynku łaźni rzymskich (gdzie nigdy nie zażywano kąpieli) wskazują na hybrydę architektoniczną – połączenie antycznej willi z termami rzymskimi. Atrium określające zwykle dziedziniec wewnętrzny w domu rzymskim, odnosi się tu do pokoju przyjęć. Wystrój pokoju zaprojektował Karol Friedrich Schinkel, który czerpał ze wzorów pompejskich. Pomalowane na czerwono ściany zdobią malowidła przedstawiające grupy figuralne. W pomieszczeniu znajdują się również dwie oryginalne rzeźby z Pompei, odrestaurowane w 1840 r. Impluvium – nazwa pojemnika na deszczówkę w atrium – użyty jest tu w stosunku do pokoju za atrium. Jedynie dwie nazwy nawiązują do określeń pomieszczeń łaźni rzymskich: apodyterium (przebieralnia) oraz caldarium.
Na dziedzińcu wewnętrznym urządzono ogród z typowo włoskimi roślinami uprawnymi: karczochami, tytoniem i konopiami.
Zespół łaźni rzymskich