Od strony północnej do belwederu przylegała klatka schodowa, która po zniszczeniach spowodowanych nadmierną wilgocią, została przebudowana w 1839, otrzymując formę podkowy. Klatka schodowa otrzymała otwory wentylacyjne oraz okna. W 1903 przeprowadzono kolejną renowację na zlecenie cesarza Wilhelma II. Powstałe wtedy pokoje dla służby oraz pomieszczenia sanitarne miały umożliwić rodzinie cesarskiej dłuższe pobyty w belwederze.
W kwietniu 1945 budynek został doszczętnie zniszczony wskutek ostrzału artyleryjskiego. Zabezpieczony po wojnie, został odbudowany dopiero po zjednoczeniu Niemiec i oddany do użytku we wrześniu 2002. Trwającą ponad dziesięć lat odbudowę sfinansowała monachijska Fundacja Messerschmitta. Obecnie opiekę nad budowlą sprawuje Fundacja Pruskie Pałace i Ogrody Berlin-Brandenburg (niem. Stiftung Preußische Schlösser und Gärten Berlin-Brandenburg).
Architektura Projektując belweder, Georg Christian Unger wzorował się na szkicach włoskiego archeologa Francesco Bianchiniego opublikowanych w 1738 w dziele Del Palazzo de´Cesari. Bianchini podjął się próby rekonstrukcji pałacu cesarskiego na rzymskim Palatynie.