Ciężkość zachorowania i rokowanie wydaje się zależeć głównie od serotypu wirusa, najgorzej przebiegają zakażenia wirusem Haantan (15-20% śmiertelności - występuje w Azji) i Dobrava (12-15% - występuje głównie na Bałkanach), z drugiej strony serotyp Puumala charakteryzuje się niską śmiertelnością (około 0,5%), w Polsce identyfikowano wirusy serotypów „Puumala” - pierwotnie izolowany w Finlandii, później w Estonii, i Dobrava-Belgrad - pierwotnie identyfikowany na terenie Słowenii i Serbii. Diagnostyka Izolacja wirusa jest możliwa tylko w pierwszych czterech dniach choroby, zwykle w tym czasie traktowanej jako grypa lub przeziębienie. Chorzy trafiają do szpitala zwykle z powodu braku poprawy po wielu dniach choroby, lub też w momencie pojawienia się skazy krwotocznej, objawów narządowych bądź po wykryciu zachorowania podczas badań wykonywanych z powodu przedłużającego się „przeziębienia”. Ze względu na występowanie przeciwciał w klasie IgG u sporego procenta pracowników leśnych obszarów endemicznych oraz samoograniczający się przebieg choroby prawdopodobnym jest, że sporo przypadków ma przebieg subkliniczny: dochodzi do wyzdrowienia w domu z zachorowania traktowanego jak przeziębienie czy też grypa. W przypadku zachorowań endemicznych rozpoznanie stawia się na podstawie charakterystycznego obrazu klinicznego.