W roku 1481 zmarł Chrystian I. Jego synowie Jan II i Fryderyk podzielili między siebie księstwo Szlezwiku i Holsztynu, kontynuując roszczenia ojca do Dithmarschen. W roku 1499 Jan zażądał od mieszkańców powiatu dla siebie i swojego brata kwoty 15 000 marek rocznie, a także budowy umocnionych rezydencji w Meldorfie, Brunsbüttel i Eider. Żądania te zostały odrzucone. Przyczyniło się to do wybuchu konfliktu.
Wojna pomiędzy Janem II a Dithmarschen Wybuch wojny Wojnę rozpoczął król duński, regent szwedzki i norweski, po którego stronie, oprócz jego brata Fryderyka, stało rycerstwo Szlezwiku-Holsztynu oraz wojska hrabiego Adolfa i Ottona Oldenburgów. Siły Dithmarschen zmuszone były liczyć tylko na siebie. Żadne ze sprzymierzonych z nimi miast hanzeatyckich, a także arcybiskup Bremy Jan z Rode nie przysłali im pomocy militarnej. Dlatego też licząca 12 000 ludzi armia duńska górowała nad przeciwnikiem liczebnością.